BEZOEK OOK EENS ONZE THEMASITE OEBELE EN WAAR KEEK JIJ VROEGER NAAR?

1972 Leidse Courant - Henk van der Velde: de kinderen houden me op de been

Woensdag 11 oktober 1972

Jeugdensemble werd na 25 jaar tv-kinderkoor

Roelfien Sant

Leidse Courant 11 oktober 1972Henk van der Velde is verbaasd. Hij praat met een zachte stem terwijl hij moeilijk, door een ongelukkige val, door de kamer banjert. Is het alweer zo lang geleden, vraagt hij en hij strijkt met een vermoeid gebaar zijn grijzend haar glad. “Wat vliegt de tijd toch”. Inderdaad, de jaren vliegen voorbij. Wie herinnert zich niet meer de eerste kinderliedjes van Annie M.G. Schmidt, die op de toen nog 78-toerenplaat werden gezet? En de eerste maal dat we de keurig netjes uitgedoste jongelui op het scherm konden bewonderen. Het is deze maand 25 jaar geleden dat tante Iet en ome Henk het Jeugdensemble oprichtten, een kinderkoor dat later uitgroeide tot het bekendste tv-kinderkoor van Nederland.

Vroeger zongen ze lieve wijsjes als Het kikkertje zat in het riet en nu Als mijn moeder huilt, Oebele en Kunt u mij de weg naar Hamelen vertellen, meneer. In de gezellige bovenverdieping aan de Hoofddorpweg te Amsterdam-west, de residentie van het gezin Van der Velde hangen de hoezen van de ooit gemaakte elpees en singeltjes aan de wand boven de piano. “Het zijn er minstens twintig”, mijmert ome Henk. “Als je me echter zou vragen wanneer ze zijn opgenomen of wat er allemaal op staat moet ik je het antwoord schuldig blijven. Een mens vergeet zo verschrikkelijk veel in zijn leven. Tenminste, lieden zoals wij. Iedere dag gebeurt er wel iets dat de moeite waard is om op te schrijven. Maar dat vergeet je dan ook weer.
Het komt allemaal door de drukte om je heen. Wij hebben ons nooit een dag verveeld, Ietje en ik. We hadden zelfs geen tijd voor vakantie. Altijd lessen, repetities, opnamen voor de een of andere plaat of tv of lachen in een bus op weg naar een onbekend oord waar ze je voor een optreden uitgenodigd hebben.

Gelukkig mens
Ja, we hebben heel veel gereisd met het koor. Daar zijn we dankbaar voor. Op onze leeftijd ga je terugblikken.
Als je dan al die ervaringen op een rijtje zet, besef je dat je een gelukkig mens bent. Het koor heeft ons jong gehouden. Het is opvallend dat alle mensen, die regelmatig met jongeren omgaan, niet oud worden. Geestelijk bedoel ik. Natuurlijk kan ik de honderd meter horden nu niet meer in weinig seconden doen. Maar ik voel dat niet als een gemis. Ja, de jonge mensen houden de ouderen op de been. En met name de jeugd van tegenwoordig.
Ze zijn veel spontaner. Ze leren al vroeg na te denken en zijn vrij tegen de medemens. Vandaag de dag weet je precies wat je aan kinderen hebt. Vroeger heb ik dat wel anders meegemaakt. Ik leidde toen een koor van zo’n honderd jongelui.
De wind zat er goed onder en toch gebeurde er wel eens rottigheid. Gelukkig ben ik een geboren pedagoog en kan ik de situatie wel de baas. Ik hoef maar even te kijken en ik heb die rakkers door. Ze weten dat ik door ze heen kijk.
Nee, bij mij geen geintjes want dan vlieg je eruit. Vroeger was dat zo maar het geldt nu ook nog.

Jaloezie
Het koor telt nu geen honderd leden meer. Het werd echt te veel.
We moeten op het ogenblik streng selecteren want meer dan 40 kinderen kunnen we niet hebben. Het is soms wel eens moeilijk want we krijgen meer dan 300 aanvragen per seizoen. Het tv-koor is samengesteld uit de besten van de groep. Voor ieder optreden wordt een nieuwe keuze gemaakt waardoor bijna iedereen, die wat presteert een keer aan de beurt komt. Haat en nijd kan ik niet in het koor gebruiken. Wie zijn jaloezie niet de baas kan moet opstappen. Hoe hard het ook is. De sfeer mag onder geen voorwaarde verpest is.
Doordat de kinderen precies weten wat wel en wat niet kan zijn ze handelbaar en uitstekend geschikt voor de televisie. We krijgen op het ogenblik trouwens meer aanvragen dan we aankunnen.
De moeilijkheid is dat mijn vrouw en ik altijd mee moeten. Dat wordt ons allemaal wat te veel. Ik breng het niet meer op iedere week uren in een bus te zitten. De groep krijgt voor het tv-werk niet betaald. Al het geld gaat in de kas. We betalen er b.v. het lidmaatschap van voor iemand wiens ouders het niet zo breed hebben. Of we kopen er muziek voor. In het koor zitten kinderen van allerlei rangen en standen. Het gekke is dat het meisje van de Goudkust nooit over haar eigen paard zal praten tegen een jochie uit de Pijp. Dat vind ik zo prachtig van de jeugd. Ze hebben meer fatsoen dan volwassen mensen”.
Henk van der Velde glimlacht voldaan, staat moeilijk op en begeeft zich naar de keuken om het zoveelste geurige kopje koffie in te schenken. “Ik ben blij met de veranderingen bij de jongeren die er de laatste jaren plaatsvinden”, roept hij vanuit de keuken. “Ik heb het van dichtbij meegemaakt. Herinner jij je nog de tijd van de bebob? Ik had toen een koor vol stekelvarkentjes. En de eerste rode kousen. Dat is nog niet eens zo lang geleden. Het was een schande. En kijk nu eens om je heen. Uiterlijk vertoon is geen zonde meer. Bijna alles kan. Dat hebben ze bereikt…!”.

“We zullen ooit met het koor moeten stoppen”, openbaart Henk plotseling verontschuldigend. Even is hij stil en denkt na over deze uitspraak die hem waarschijnlijk onverwacht hard in de oren klinkt. Hij trekt zijn stoel wat dichter mijn kant uit om uit een doffe zonnestraal te komen die met een vals geel licht in de kamer schijnt. “Het is de realiteit”, fluistert hij. “Eigenlijk waren we van plan er dit jaar al mee op te houden. Maar Hamelen ging nog een seizoen door en ze smeekten ons om nog een jaar te blijven. Het valt niet mee je levenswerk aan de kant te zetten. Gelukkig heb ik het te druk om er vaak bij stil te staan. Maar zoals nu als je over vroeger praat kom je er vanzelf op. Toch gaat er een onbestemd gevoel door je heen. Het is erg hard om je eigen einde te bepalen”.


© Leidse Courant

Reageer en deel Hamelen met anderen

Plaats reactie