BEZOEK OOK EENS ONZE THEMASITE OEBELE EN WAAR KEEK JIJ VROEGER NAAR?

1974 Limburgs Dagblad - Op weg van Heerlen naar Hamelen

Zaterdag 19 januari 1974

Harry Geelen schreef voor KRO-TV bijzonder populaire jeugdserie

Van onze showpaginaredactie

Limburgs Dagblad 19 januari 1974Op het eerste net brengt de KRO-televisie vanavond om 19.05 uur weer een aflevering uit de bijzondere populaire jeugdserie “Kunt U mij de weg naar Hamelen vertellen, meneer?”. Net zoals destijds “Oebele” — u weet wel “Oebele is hupsakee!” — is deze serie een geestesprodukt van Harry Geelen (35). Hij is een rasecht Heerlenaar. Velen zullen zich hem ongetwijfeld nog wel herinneren uit de gymnasiumtijd op het Bernardinuscollege. Harry woont thans aan de Amsterdamse Churchill-laan. Niet lang meer overigens, want met drie kinderen — zoon Pieter van 10 en de tweeling, een jongen en een meisje van 5 — is het bovenhuis te klein geworden. De familie Geelen verhuist in juni naar Hilversum, wat het grote voordeel heeft dat vader Harry dan dicht bij de omroepen en de televisiestudio's zit.

De jongen die zo’n dertig jaar geleden brullend naar de kleuterschool aan het Bekkerveld ging omdat hij niet stil op een bankje wilde zitten, kan nog steeds niet goed stil zitten. Naast zijn werk als algemeen artistiek leider bij Toonder in Nederhorst den Berg, schrijft hij 's avonds thuis met ontstellende snelheid teksten. Daarmee begint hij pas na tienen. Vóór die rust hij al televisiekijkend uit van de bezigheden van die dag. Als hij tien uur met schrijven begint, gaat hij stug door tot een uur of twaalf, één, terwijl hij “Hamelen” in het weekend schrijft. In feite heeft Harry Geelen aan een zevendaagse werkweek niet genoeg.

Bezig baasje
Harry was als kind al een bezig baasje. Het enige waarvoor hij op de kleuterschool belangstelling had was “gymnastiek”, dat bestond uit dansen om de boom. Op de Sint Jozefschool naast de vroegere melkfabriek aan de Nobelstraat, thans Pancratiushuis, hield hij zich vooral onledig met ruzie maken met de Aloysiusschool. “Zij vonden ons ordinair en wij hen”, vertelt Harry. “Trouwens, ik begrijp niet waarom ze daar twee scholen hadden gemaakt De ene was 'n spiegelbeeld van de andere. Je kon vanuit de ene niet de andere bereiken. Alleen via de w.c.'s op de speelplaats kon je om de hoek plassen”.

Toch heeft Harry wel een en ander gedaan op die school, want samen met een heel stel andere jongens die al vanaf de eerste klas bij hem zaten, rukte hij via de voorbereidende klas van pater Frenken door naar het gymnasium van het Bernardinus-college, waar ze allemaal tegelijk hun eindexamen haalden. Als Bernardijn kwamen zijn artistieke gaven tot uiting. Hij werd lid van de tekenclub en redacteur van de schoolkrant. Toen hij negentien was, was het gym verleden tijd en moest er een beroep worden gekozen. Harry Geelen: “M'n vader zei: Je zusje is artiest, maar dat is niet erg want die trouwt, wordt jij nu maar geen artiest. Ter verduidelijking: Harry's zus Roos is schilderes en woont ook in Amsterdam. Zelf was vader Geelen boekhouder bij de Amstel Brouwerij. Veertig jaar lang liefst. Hij was dan ook een bekende figuur in Heerlen.

Cabaret
Het gevolg van de gesprekken tussen vader en zoon was, dat Harry Geelen naar Amsterdam trok om er Nederlands te studeren. Hij was er nog niet zo lang, toen hij met Marius Aalders, Rob Starreveld en Imme Dros, die later zijn vrouw zou worden, het Amsterdams Studenten cabaret opnieuw oprichtte. “Eens per week traden we op in een eethuis, op een plankier van een bij anderhalve meter en twee 500 Watt-lampen”, lacht Harry Geelen. “We zongen dan dertig liedjes achter elkaar zonder confrérence, en per voorstelling werd het repertoire veranderd”.

Aan studeren kwam Harry Geelen met zijn cabaret en andere bezigheden niet erg toe en na vier jaar hield hij er dan ook mee op. Dit in tegenstelling tot zijn vrouw, die in zeer korte tijd afstudeerde (en die tegenwoordig een van de Ti-Ta-Tovenaar schrijvers is). Dank zij de contacten die hij intussen had gelegd, kwam hij bij het reclamebureau Prad als copywriter, maar kreeg na een half jaar te horen, dat hij beter weg kon gaan omdat hij... tè ideeënrijk was. Harry Geelen is er nu nóg verbaasd over. “Eigenlijk is 't onkunde om iemand niet meer te gebruiken omdat hij veel ideeën heeft", zegt hij ervan. Het volgende station was Joop Geesink, waar hij, zoals hij zegt, “in serie leerde denken en brainstormen zender de frustratie van: het moet kunst zijn”. Na 3½ jaar volgde een jaartje free lance en daarna de Toonder studio's in Nederhorst den Berg, waar Harry Geelen een allround tekenfilmer werd. Intussen had men hem, omdat hij liedjes voor zijn cabaret had geschreven, gevraagd om samen met Hans Peters de Rob de Nijs shows voor de televisie te schrijven. Eens per maand werd zo’n show uitgezonden, waarvoor per keer negen liedjes werden gemaakt. Die shows vielen in Harry's Joop Geesinktijd.

Oebele is hupsakee
Ja, en wat hij sindsdien niet allemaal heeft gedaan! Vier jaar “Oebele” waarvoor elke maand een programma van vijftig minuten moest worden geschreven. “Hamelen” - ook eens per maand vijftig minuten - dat in zijn derde seizoen is, waarna nog een vierde seizoen komt, de kindermusical “Bah, september” die met een Edison werd bekroond, dertien halve uren detectives voor de jeugd, in december een sinterklaas- en een kerstshow èn Hamelen - alle drie vijftig minuten. Als tekenfilmer maakt hij ondertussen reclamespots en documentaires. Onlangs nog heeft hij in zijn eentje een tekenfilm van zeventien minuten gemaakt. Wanneer men bedenkt dat hij voor één seconde twaalf beeldjes moet tekenen, wordt wel duidelijk hoeveel werk daaraan verbonden is.

Harry Geelen vindt het overigens jammer dat hij door de televisie op het ogenblik in de “kinderhoek” wordt gehouden. “Ik ben gek op kinderprogramma's”, zegt hij, “maar ik verzet me ertegen. Ik heb toch ook de Rob de Nijsshows geschreven. Het is gek, maar men vraagt mij altijd voor datgene wat ik de laatste vier jaar het meest heb gedaan. Ik krijg dan ook altijd opdrachten voor programma's van vijftig minuten en niet voor een enkel liedje. Detectiveseries voor volwassenen zou ik dolgraag willen schrijven. En neem nu “Waaldrecht”. Daarvoor hebben ze een groep schrijvers aangetrokken, maar ik ben nog nooit in mijn leven daarvoor benaderd omdat men er niet van uitgaat dat iemand die voor kinderen schrijft, óók voor volwassenen kan schrijven”.

Op de vraag wat hij nu het liefst doet: tekenen of schrijven, zegt Harry Geelen: “Ik leef van het tekenen, maar ik schrijf liever. Als ik van schrijven moest leven zou het misschien een rotzooi worden en daarvoor is het mij te dierbaar”.
 


© Limburgs Dagblad

Reageer en deel Hamelen met anderen

Plaats reactie